کجایند یاران بی ادعا......

هوسی است در سر من که سر بشر ندارد                         من از این هوس چنانم که ز خود خبر ندارم

دو هزار ملک بخشد شه عشق هر زمانی                          من از او بجز جمالش طمعی دگر ندارم

کمر و کلاه عشقش به دو کون مر مرابس                         چه شد از کله بیفتد؟چه غم ار کمر ندارم؟

سحری ببرد عشقش دل خسته را به جایی                          که ز روز و شب گذشتم خبر از سحر ندارم

سفری فتاد جان را به ولایت معانی                                که سپهر و ماه گوید که چنین سفر ندارم

ز فراق جان من گر ز  دو دیده در فشاند                          تو گمان مبر که از وی دل پر گهر ندارم

چه شکر فروش دارم که به من شکر فروشد                     که نگفت عذر روزی که برو شکر ندارم

بنمودمی نشانی ز جمال او ولیکن                                 دو جهان به هم بر آید سر شور وشر ندارم

تبریز عهد کردم که چو شمس دین بیاید                          بنهم بشکر این سر که به غیر سر ندارم